Het begin van Het Cocktail Trio

"Place Pigalle", het is een Franse naam voor een bar die een Parijse sfeer uitademt. Er hangt een diffuus licht verspreid door vele kleine pitjes. Op het plafond zijn wonderlijke bankbiljetten geplakt uit alle delen van de wereld. Aan de muur hangen grappige heksen-poppen van papier-maché en in het café branden kaarsen in oude lege flessen die inmiddels aardig onder het kaarsvet zitten. Jongeren, voornamelijk in het zwart gekleed, luisteren er naar jazz uit Amerika, Franse chansons en op zijn tijd naar een Nederlandstalig nummer.

Barpianist Ad van der Gein zorgt voor een gezellige stemming. Hij doet dat niet alleen, maar begeleidt iedere avond de jonge Amsterdammer Johnny Kraaykamp. Van acht uur ’s avonds tot twee uur in de nacht. Kraaykamp vermaakt als bassist-humorist de gasten met liedjes en conferences. Het zingen en praten gaat Kraaykamp gemakkelijk af. Voor het bespelen van de bas daarentegen had hij geen talent zegt Ad: "Kraaykamp wist niet of de snaren aan de voor- of achterkant van dat ding zaten en tokkelde maar wat. Maar hij kon geweldig zingen en met die gekke kop van hem vermaakte hij de mensen. Ze kwamen echt niet voor Ad van der Gein, ze stonden voor Kraay in de rij!". Johnny Kraaykamp mag al snel zijn talenten ook op televisie laten zien. Daarbij de eerste keren begeleid op piano door Ad.

Steeds vaker laat Kraaykamp verstek gaan in Place Pigalle. Soms blijft Kraaykamp onaangekondigd weg en zet Ad dan voor het blok in het café. "Dan had Kraaykamp weer een stuk in zijn kraag. Ik zweette dan water en bloed. Want wat ik ook speelde, de mensen liepen weg!". Als Kraaykamp het op een keer laat afweten spreekt Ad twee musici aan die toevallig aanwezig in het café zijn. Het zijn Carel Alberts en Tonny More. Ze spreken af dat Carel en Tonny de volgende dag met hun instrumenten zullen terugkomen. Zonder naam, zonder aankondiging en zonder geoefend te hebben speelt het drietal voor het eerst samen. Het is een aardig optreden met een gevarieerd muziekaanbod, maar het publiek wordt er niet erg enthousiast van. Ze missen de humorist Johnny Kraaykamp.

Ad, Tonny en Carel blijven toch samen spelen en worden na een tijdje het vaste trio in Place Pigalle. Eigenaar Ab Kok neemt ze in dienst voor 125 gulden per persoon per week. Na aftrek van belasting blijft er F 112,50 over. Kok begrijpt dat het publiek de gekkigheid van Johnny Kraaykamp mist. Carel: "Ab Kok zei dat het gekker moest en dat zijn we toen gaan doen. Samen met de jongens achter de bar zoals Nico Schumacher en Guus de Jong brachten wij een avondvullend komisch programma".

Het was voor de drie artiesten behelpen in het kleine café. Er is geen podium en vooral Carel heeft het moeilijk. "Ik stond altijd in de hoek van het café. Als mensen naar de wc wilden dan moest ik een slag in de rondte anders konden ze er niet langs!". De barjongens in hun rode hesjes zingen ook een liedje en voeren acts op compleet met hoeden, nepsnorren en feestneuzen voor. Carel hangt met zijn bas de clown uit. Ook café-eigenaar Ab Kok laat zich niet onbetuigd. Regelmatig bindt hij zijn accordeon voor zijn niet geringe buik en zorgt daarmee ook voor heel wat vermaak onder zijn gasten. De show slaat aan. De mensen komen massaal naar "De Pigalle" om dat stelletje gekken te zien.

De show van Het Cocktail Trio wordt steeds gekker. Ad: "Naast Place Pigalle was een garage en daar heb ik eens een krik gehuurd. Ik zette die krik onder mijn piano en we namen zo onze spullen mee naar buiten. Speelden we fris en vrolijk midden op straat. Het hele verkeer liep in de soep. We hebben vreselijk gelachen. Ook ben ik een keer op een motor de zaak binnen gereden. Parkeerde het ding naast de piano en begon te spelen" Carel: "Iedereen was blij in die tijd. Er hing nog de sfeer van de bevrijding". Als de sfeer onverhoopt een keer wel verpest wordt door een ruziezoeker dan zorgt Portier Van Lingen voor rust. Dat wil zeggen. Deze bodybuilder, die het tot Mister Nederland, heeft geschopt gooit de vechtersbaas zonder pardon de straat op.

De drie muzikanten spelen avond na avond met succes in Place Pigalle. Ze hebben elkaar gevonden en besluiten samen verder te gaan. Ad wordt de orkestleider, Carel gaat de zaken regelen en Tonny More is leider op het podium en houdt zich bezig met promotiezaken. Van de feitelijke oprichting wordt niets op papier gezet en niemand kan zich er echt meer iets van herinneren. 11 november is nog wel eens in een interview genoemd als oprichtingsdatum, maar geen van de artiesten steekt zijn handen ervoor in het vuur of het wel daadwerkelijk de 11^e was… Er werd ook geen bedrijf opgericht of afspraken op papier gezet. Er moest natuurlijk wel een originele naam komen. Iedereen heeft zo zijn idee. Zo ziet Ad de naam "Trio Ad van der Gein" wel zitten. Tonny en Carel willen liever een neutralere naam. Carel bedenkt er een hele rij. Met zijn drieen kiezen ze voor ‘Het Cocktail Trio’ omdat deze naam goed past bij het brede repertoire van het trio. Om Ad tegemoet te komen wordt "Het Cocktail Trio o.l.v. Ad van der Gein".

Naast Nederlandse nummers speelt Het Cocktail Trio veel Engels, Frans en Italiaans repertoire. Dat kan omdat Tonny More een geweldige talenkennis heeft. Ad: "Moeiteloos zong hij nummers van Charles Aznavour en Gilbert Bécaud. Als er een groep Denen binnen kwam dan zetten hij zo een Deens nummer in. We speelden een mix van alles en nog wat. Een echte muziek-cocktail".